Historia rozwoju motoryzacji w Niemczech jest niezwykle urozmaicona. Przyczyniły się do tego nie tylko prężnie rozwijające się wytwórnie aut, ale także sztuczny podział Niemiec po zakończeniu II wojny światowej na dwa niezależne państwa, z których jedno rozwijało się, a wraz z nim jego przemysł samochodowy, w oparciu o zasady wolnorynkowe, podczas gdy w drugim hamulcami jakiegokolwiek postępu były doktryny komunistyczne i pomysły dyletantów, którym nieopatrznie dano do rąk pełnię władzy nad gospodarką.

Pierwszą niemiecką konstrukcją, którą można uznać za prototypowy pojazd samobieżny, był trójkołowiec napędzany benzynowym silnikiem spalinowym, skonstruowany w 1886 roku przez Karla Friedricha Benz’a. Od jego nazwiska pochodzi nazwa paliwa do silników z zapłonem iskrowym – benzyny. Benz zdawał sobie sprawę, że jego wynalazek ma ogromne znaczenie, toteż szybko go opatentował i potem ze sprzedaży patentu czerpał przez wiele lat niemałe korzyści. Rok wcześniej inny niemiecki konstruktor, Wihelm Maybach, współpracujący z przemysłowcem i również konstruktorem Gottliebem Däumler’em, znanym bardziej jako Daimler, konstruuje prawdopodobnie jako pierwszy na świecie, motocykl. Miał on jednocylindrowy silnik o mocy około 0,5 KM.  Daimler uzyskuje na niego patent i pozwala Maybachowi rozpocząć prace nad swoim samochodem, całkowicie niezależnie od Benz’a. Pojazd ten powstaje w 1887 roku, a następnie zostaje zaprezentowany na światowej wystawie w Paryżu.

Zobacz też: Historia motoryzacji: Opel, od maszyn do szycia do eleganckich samochodów